آیا عرفان، راه حل است؟
 
تاریخ انتشار:   ۰۹:۱۴    ۱۳۹۶/۳/۲۹ کد خبر: 134742 منبع: پرینت

آیا عرفان، راه حل است؟
آقای امرالله خان صالح پیشنهاد کرده که برای خاموش کردن زبانه‌های خشونت و افراط‌گرایی در افغانستان به ویژه در جنوب، دیدگاه‌های عرفانی ترویج گردد چرا که از نظر او، عرفان، «ما را به ریشه‌های اصلی ما و به دریای خروشان عشق به خدا و زندگی بیشتر وصل خواهد کرد.»
سه نکتۀ کوچک را در تبصره به این پیشنهاد ایشان عرض می‌کنم:
یکم این که درست است که عرفان، مشتمل بر تعالیمی است که بر مدارا و تسامح و همدیگرپذیری تأکید می‌ورزد، اما این کل ماجرا نیست. خرافات و تحریفات و ضدیت با عقل هم بخشی از آموزه‌های عرفانی است. با این بخش چه کنیم؟
دوم این که اگر ما بخواهیم با مرده‌ریگ تصوف و عرفان، گزینشی برخورد کنیم و چیزهای به‌درد‌بخورش را از بخش‌های بی‌فایده یا مضرش تفکیک کنیم، چرا این کار را با مذهب فقهی ابوحنیفه و مکتب کلامی ماتریدی انجام ندهیم؟
سوم این که مواجهه با خشونت و افراط‌گرایی در افغانستان، آن‌قدرها هم که تصور می‌شود ساده و دست‌یافتنی نیست. یعنی نمی‌توان صرف با ترجمه کردن مثنوی به پشتو بساط خشونت را از آن سامان برچید. اگر خواندن و فهم مثنوی و ادبیات عرفانی می‌توانست گرهی از مشکلات ما بگشاید می‌باید در ولایت پنجشیر که بستر اصلی مثنوی‌خوانی در افغانستان است خبری از اندیشه‌های افراط‌گرایانه نمی‌بود. این در‌حالی است که وضعیت پنجشیر از این نظر، متفاوت‌تر از دیگر مناطق افغانستان نیست.

مهران موحد


این خبر را به اشتراک بگذارید
تگ ها:
امرالله صالح
حکومت
نظرات بینندگان:


مهلت ارسال نظر برای این مطلب تمام شده است



پربیننده ترین اخبار 48 ساعت گذشته
کليه حقوق محفوظ ميباشد.
نقل مطالب با ذکر منبع (شبکه اطلاع رسانی افغانستان) بلامانع است