بی‌صدایی بیست‌ میلیون تاجیک افغانستانی در سیاست جدید تهران _کابل؛
جمهوری اسلامی ایران پس از سال ۲۰۱۴ به دو دلیل اصلی به طالبان نزدیک شد:
۱. دشمنی طالبان با ایالات متحده؛
۲. تقابل آنان با داعش.

در نگاه سیاست‌گذاران تهران، قاعده ای «دشمن دشمن من، دوست من است» در آن مقطع صدق می کرد. در روایت رسمی جمهوری اسلامی ایران؛ داعش مجموعه‌ای از نیروهای منطقه‌ای، با محوریت برخی گروه‌های تاجیک، تلقی می‌شد که خصومت نسبتآ عمیقی با شیعیان داشتند و از سوی آمریکا در سوریه و عراق حمایت می‌شدند.
از سوی دیگر، در افغانستان نیز این نگرانی وجود داشت که ایالات متحده بتواند از شکاف تاریخی میان طالبان پشتون‌ تبار و تاجیکان بهره‌برداری کند. همین تصور، نزدیکی بیشتر تهران به طالبان را برای بخشی از نخبگان امنیتی و سیاسی ایران توجیه‌ پذیر ساخت.

در پنج سال گذشته، مدیریت و هدایت جبهه‌های تاجیکان نیز عملاً زیر نظر جمهوری اسلامی قرار گرفت؛ از دادن دفتر در مشهد تا تنظیم فعالیت‌ها؛ همه با هدف کاهش حساسیت طالبان و جلوگیری از ایجاد تهدیدی جدید برای آنان انجام شد.
حالا که تهدید آمریکا از نگاه تهران جدی‌تر شده و طالبان نیز در کابل مستقر و تثبیت شده‌ اند؛ زمان آن رسیده است که روابط با حکومت پشتون‌ محور طالبان بیش از پیش گسترش یابد.

اظهارات اخیر آقای بیکدل، سفیر جمهوری اسلامی ایران در کابل، نشان می‌دهد که احتمال به‌رسمیت‌ شناختن طالبان از سوی تهران دور از ذهن نیست؛ اقدامی که از منظر محاسبات قدرت، هر «کنشگر خردمند» ممکن است آن را قابل فهم بداند.
اما پرسش اساسی این است: چگونه می‌توان بدون درنظر گرفتن منافع بیست میلیون تاجیکِ افغانستانی که پیوندهای عمیق زبانی و هویتی با ایران دارند؛ چنین تصمیمی گرفت؟ پیامدهای این رویکرد چه خواهد بود؟ پاسخش را گذشت زمان خواهد داد؛ اما یک نکته مسلم است: نسل جوان تاجیک در برابر ستم ساختاری طالبان بیش از این سکوت نخواهند کرد.

اگر شناخت دولت‌ها و حل دشمنی‌های تاریخی می‌توانست ضامن ثبات افغانستان باشد؛ حکومت اشرف غنی که ۱۷۳ کشور آن را به رسمیت شناخته بودند و ۱۷۰ هزار نیروی خارجی همراه با ۴۰۰ هزار نیروی داخلی از آن حمایت می‌کردند؛ نباید در چند ساعت فرو می‌پاشید. اما در نهایت، غنی حتی فرصت پوشیدن کفش‌ هایش را هم نیافت.
لذا، سیاست مداران و برادران هم تبار ما در جمهوری اسلامی ایران، مواظب این حساسیت‌ها باشند.

جلالی

>>>   ایران دچار سر درگمی در سیاست خارجی و روابط بین الملل است .
این حرفی است که علی اکبر صالحی وزیر خارجه پیشین ایران ایراد کرد .
مثال :
۱. حمایت از حکومت سکولار بشار اسد بجای شورشیان اسلامی سوری و نزدیک به اخوان المسلمین .
۲. حمایت از ارمنستان مسیحی بجای جمهوری آذربایجان شیعه مذهب ، ولو شیعه ظاهری .
۳. حمایت از طالبان پشتون بجای تاجیکان و هزاره های دری زبان
و ...

>>>   با این نوشته سراپا دشمنی با وحدت ملی جلالی از روی عقده ، حماقت و سبکسری تاجکان افغان را زیر تیغ طالبان قرار میدهد. بعد ازین فقط مرده های خود را بشمار. بهانه کشتن زیاد است : همکاری با قوای مهاجم امریکا، غلامی ایران،مخالفت با استخراج معادن در بدخشان و ... .

>>>   عجیب هست که انسان‌های با سواد حرفای قومپرستی می‌زند و تفرقه‌افکنی می کند در بین یک ملت غیور که با متحد بودنش هیچ امپراطوری جهان نتونسته که این ملت غیور افغانستان را شکست بده ما یک افغان هستم و یک افغانستان از حیرتان تا هرات از هرات تا اتک لوی افغانستان هستیم و در اينده هم خواهد بودیم ما یک تاجیک هستیم و اصلان به زبان خودم نمی جنگم ولی برای افغانستان بزرگ تا روز قیامت می جنگیم هر قوم که در افغانستان هست به اون زبان و قومیت موهیم نیست به اون فقط افغانستان موهیم نه زبان زنده باد امارت اسلامي افغانستان ما افغانها از امارت اسلامی حمایت می کنیم زنده باد لوی افغانستان

>>>   جمعیت افغانستان چند میلیون ست ؟ که بیست میلیون تاجیک داشته باشد ؟؟؟!! این در حالیست که حتی تاجیکستان که در نژاد و زبان و ... یکسان با تاجیکهای افغانستان است از پذیرش تاجیکهای افغانستان در تاجیکستان خودداری میکند !!!از طرفی همتی در اقوام افغانستان برای تغییر اوضاع در افغانستان وجود ندارد اقوام افغانی تنها کاری که خوب بلدند ورود غیرقانونی به بقیه کشورها و طلبکاری از مردم و دولتهای کشورهای همسایه ست .

>>>   اینکه افغانیها از بقیه کشورها و دولتها انتظار و توقع دارند و طلبکارند جای سوال دارد ؟ این همه در حالیست که در چهار سال گذشته عملا افغانیها هیچ مخالفت و حتی خواست مشروع برای گرفتن امکانات از دولت تا.لب نداشته اند و فقط از کشورهای همسایه افغانستان طلب امکانات و مخاصمه با تا.لب را دارند؟؟ این در حالیست که اگر افغانیها از وضعیت کنونی شان راضی نیستند چرا بجای مقابله با حکومت کنونی افغانستان به همسویی و همراهی با تا.لب مشغولند؟؟؟!!!