در این روزها برخی از دوستان ایرانی را می‌بینم که در رسانه‌های اجتماعی و رسمی به هم‌میهنان من ناسزا می‌گویند. آنان با ادبیاتی سخیف می‌گویند این «افغانه»‌ها آمده‌اند و درباره آینده ما یا درباره خوبی و بدی ما ایرانی‌ها سخن می‌گویند. به گفته آنان، باید بروند و گور پدرشان را گم کنند.

دوستان عزیز ایرانی!
بخش بزرگی از رسانه‌های ما میزبان کارشناسان شماست که درباره میهن من همیشه و پیوسته سخن می‌گویند و تحلیل ارائه می‌دهند. چهل سال است که شما از تهران تا لندن، از بروکسل تا لس‌آنجلس، از پاریس تا ترونتو و از سیدنی تا کوالالامپور درباره سرزمین من نظریه‌پردازی می‌کنید. حالا مگر کفر شده است که یکی از هم‌میهنان من ـ آن هم انسانی دانش‌آموخته و متخصص ـ درباره میهن شما سخن بگوید؟

می‌دانم که ایران به ویژه در این اواخر، با شب‌ها و روزهای دشواری دست‌وپنجه نرم می‌کند. ما شما را درک می‌کنیم. اما باور داشته باشید که ما ۴۵ سال است در چنین وضعیتی به سر برده‌ایم و همیشه از شما شنیده‌ایم و حتی از شما آموخته‌ایم.
هم‌میهن من تلاش می‌کند درس‌های این ۴۵ سال را با شما شریک سازد تا دست‌کم از آن بیاموزید. آنان نیت بدی ندارند. اندکی انصاف داشته باشید.

دکتر ملک سیتز