محمد حنیف اتمر، با استفاده از وضعیت تلفات غیرنظامیان در حمله پاکستان به کابل، از طالبان و مخالفان سیاسی خواست «برای دفاع از کشور» بسیج شوند.
اتمر اضاه کرد: زمان آن فرارسیده است که بزرگان طالبان و مخالفان سیاسی افغانستان فوراً اقدام مشترک ملی را در دستور کار قرار دهند.
وی برگزاری یک لویه‌جرگه اضطراری برای حل‌وفصل اختلافات داخلی و دستیابی به «مصالحه ملی» را پیشنهاد کرده است. او گفت که باید «تلاش‌های جمعی برای دفاع از کشور و مردم انسجام یابد.»

حنیف اتمر بعد از دوران کمونیست بودنش جذب سازمان جاسوسی انگلیس گردید و مامور رسمی آن سازمان شد و در طول مدت ماموریت اش در افغانستان وظیفه داشته است تا در راستای اهداف انگلیس و آمریکا در به قدرت رسیدن طالبان تلاش کند.
او با چهره‌ اى آرام و خونسرد، کم حرف مى زند اما شمرده و دقیق. کمتر در رسانه‌ها ظاهر میشود و بدون سر و صدا، برنامه‌هایش را عملى مى‌کند.
حنیف اتمر باشنده اصلى ولایت لغمان و وابسته به جناح پرچم حزب دموکراتیک خلق بود. موصوف سابقه کار در چارچوب وزارت امنیت دولتى (خاد) رژیم کارمل و نجیب را در کارنامهاش دارد.
مراحل ابتدایى مسلک استخبارات را در مرکز تعلیم خاد و زیر نظر مشاوران روسى در داخل کشور و مراحل متوسط را در کورسهاى کوتاه مدت زیر نظر آموزگاران KGB در تاشکند و مسکو فراگرفته است.

گفته میشود یک پایش در جنگ با مجاهدین آسیب دیده که با عصا حرکت مىنماید. با پیروزى مجاهدین کشور را بقصد پاکستان ترک گفته، در موسسات مدد رسانى که پوششى براى فعالیت هاى استخباراتى کشور هاى غربى بود، جذب شده است.
از طریق همین مؤسسات به لندن رفته است و زمزمه هایى از روابط نزدیکش با MI6 استخبارات کشور بریتانیا است.
متعاقب توافقات بن به کشور برگشت. ذریعه اشرف غنى و سازمان هاى خارجى به کرزى معرفى شده بحیث وزیر احیا و انکشاف دهات در کابینه ى کرزى تؤظیف گردید. موصوف در دوران تصدى این وزارت متهم به سوء استفاده از برنامه همبستگى ملى (ملى پیوستون) است.

با گرم شدن روابطش با کرزى، عهده دار وزارت معارف گردید که بالوسیله ى کمک هاى سازمان یونسکو و دونر هاى خارجى، شبکه ى وسیع مافیایى از بستگان و دوستانش را در آن وزارت ایجاد نمود.
اتهام مکاتب خیالى و تشکیلات غیر واقعى در ساحات ناامن از اتهامات این دوره ى کارى او است.
با جلب اعتماد بیشتر کرزى، بجاى ضرار احمد مقبل در وزارت داخله تؤظیف گردید.
اتفاقات نادرى که در این دوره از کارش بوقوع پیوسته، کشاندن دامنه ى جنگ و نا امنى و انتقال دسته هاى طالبان از جنوب به شمال کشور است. سرانجام با سوء قصد ناکام طالبان علیه کرزى در مراسم رسم گذشت، همراه با امرالله صالح از پست وزارت داخله استعفا داد. از آن زمان به بعد در رابطه ى تنگاتنگ با اشرف غنى قرار گرفته، مقدمات پیروزى او را در انتخابات روى دست گرفت.

مهندسى انتخابات، زمینه سازى ایتلاف ها، سازمان دادن معاملات سیاسى و تقلبات گسترده از دستآورد هاى بارز او است. او مدیرى زیرک، مذاکره کننده ى ماهر و معامله گرى جدی است.
او بود که پیمان امنیتى با امریکا را امضا نمود. براى کاهش تسلط فرماندهان غیر پشتون در شمال، زمینه ى رشد و پا گرفتن دسته جات طالبان را در ولایات شمال مساعد ساخت.
او تیوریسن قبیله و ادامه دهنده ى واقعى راه محمد گل خان مومند در حال حاضر است که به احیا و تحکیم حاکمیت سنتى پشتونها و انتقال نرم و آرام آن از درانى ها به غلجایى ها مى اندیشد و بنا بر اعتراف بسیاری از بزرگان، ردپای اتمر در سوء قصد علیه نخبگان تنظیم های جهادى دیده میشود.

حنیف در ظاهر می‌تواند زبان آزادی، عدالت و مقاومت را تقلید کند، اما در عمل، خروجی فعالیت‌هایش اغلب به بی‌اثر شدن همان مفاهیم منجر می‌شود. جریان‌هایی که به او نزدیک می‌شوند، به‌جای تقویت انسجام، دچار پراکندگی می‌گردند؛ به‌جای شفافیت، در ابهام فرو می‌روند؛ و به‌جای رادیکال شدن آگاهی عمومی، به نزاع‌های فرسایشی و حاشیه‌ای کشیده می‌شوند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که نقش یک بازیگر چندلایه از یک فعال سیاسی معمولی جدا می‌شود.

حنیف اتمر پس از به قدرت رساندن طالبان به آلمان رفت. حنیف اتمر مدت زمانى در اقامتگاه سفير افغانستان در آلمان زندگى مى نمود و بر خلاف قانون از امكانات سفارت استفاده مى كرد. پس از يك مدت سفير افغانستان در آلمان اتمـــر را از اقامتگاه بيرون كرده و او بناچار از برلین به هامبورگ رفت و سپس عازم ایتالیا گردید و در هتلی پنج ستاره اقامت داشته که پول از بودجه سفارت افغانستان پرداخت می شد.
علاوه بر این، خالد احمد ذکریا (سردار محمد زائی) سفیر حکومت قبلی بیش از ۴۵ هزار یورو از عواید بودجه ملی این سفارت را در تبانی با حنیف اتمر‌ از حساب این سفارت برداشت شخصی کرده است. در حالیکه کارمندان این سفارت طی شش ماه معاشی دریافت نکرده بودند.

اتمر در سال 1401 رسما اعلام کرد که بدون توافق سیاسی با طالبان برای تشکیل حکومت، جنگ در برابر این گروه بی‌فایده است.
وی در سخنرانی‌اش بر اجرای توافقنامه دوحه و برگزاری «نشست بُن دوم» تحت نظر سازمان ملل و با حضور طالبان و تمام جریان‌های سیاسی تاکید کرد.
حنیف اتمر در موسسه دیپلوماسی فرهنگی آلمان در شهر برلین سخنرانی می‌کرد. او تلاش کرد که آغاز «گفتگوهای بین‌الافغانی» را برای حل بحران‌های امنیتی، بشردوستانه و رفع انزوای افغانستان برجسته سازد.
اتمر مقاومت مسلحانه در برابر طالبان را «دیدگاه افراطی» و بی‌نتیجه خواند وگفت: «یک دیدگاه افراطی جنگ و استفاده از زور علیه طالبان تا شکست کامل آنان است. این دیدگاه اشتباه است. چون، ما این کار را در دو دهه گذشته تجربه کردیم و نتیجه‌ای که می‌خواستیم نگرفتیم.»

مهمتر از همه اینها که حنیف اتمر در به قدرت رساندن طالبان و از بین بردن نیروهای امنیتی و ایجاد شکاف در میان رهبران نقش اصلی را بازی کرده است.
حنیف اتمر با زرنگی تمامی رد پاهای دزدی هایش را از بین برده است اما در حیطه سیاسی همواره به عنوان نفوذی در میان غیرپشتون ها عمل کرده و برای دلخوشی انگلیسی ها و آمریکایی ها از هیچ کوششی دریغ نکرده است.

کد (10)

>>>   این ادم شیاد همه را فریب داد و رهبران بی خرد احزاب نیز مغلوب نیرنگ بازیهای او شدند و مردم را قربانی هوس های زودگذر خود نمودند.
شیما کابل