ناسپاسی به شیر سپید، مادر تاجیک و خیانت به اعتماد این مردم؛ نتیجه‌ای بیش از این نخواهد داشت.
عبدالله در حق مردم افغانستان؛ به ویژه حوزه مقاومت، خیانت‌های بی‌ شماری انجام داده است که کمتر کسی مانند او را در تاریخ سراغ داریم.
او سه بار انتخابات را از طریق رای مردمی برد؛ اما پای آرمان مردم نه ایستاد و نه تا پایان پیش رفت. هر بار، نمدی شد بر تبر تیز مردم پرغرور ما که در چهل سال مبارزات شاد روان استاد ربانی و قهرمان ملی ایجاد شده بود.

او همیشه در اوج تغییر معادلات، با یک تماس تلفنی از سفارت غربی عقب‌ نشینی می‌کرد؛ در حالی که اصول بازی سیاسی، دفاع از رای مردم است و رهبران مکلف‌ اند تا پای جان از آرای مردم خود دفاع کنند. اما او نه تنها دفاع نکرد؛ بلکه منفعت کوتاه‌ مدت خود را بر منفعت حوزه مقاومت ترجیح داد؛ امری که پایانش تسلیم قدرت به دشمنان راهبردی تاجیکان بود.

او نه تنها در بیست حضور جریان غربی خیانت کرد؛ بلکه در پنج سال اخیر نیز بار دیگر مرتکب خیانت بزرگ تر شده است. او با سفرهای مکرر به هند، روابط طالبان با این کشور را گرم ساخت. جبهه مقاومت را با مشورت‌های گمراه‌کننده مبنی بر حکومت مشارکت ملی نزد مردم و تاریخ شرم سار ساخت. او با هماهنگی کرزی، خلیل‌زاد و اتمر، قدرت گرم جامعه تاجیک را یک بار دیگر مدیریت کرد تا وارد جنگ نشوند و امروز احمد مسعود را که یگانه چشم امید حوزه‌ ای مقاومت بود، در افکار عامه نقره داغ ساخته است.
او هنوز اصرار دارد که جنگ به خیر نیست و باید با شبکه کندهار معامله کرد.

این که جبهه مقاومت امروز مورد خشم همگانی قرار گرفته است؛ نتیجه کار او با با کرزی و یکی از بازیگران منطقه‌ای است؛ بازیگرانی که ابدآ نگاه مثبتی به جامعه تاجیک نداشته‌ اند و حتی تاجیکان را دشمنان راهبردی خود می‌دانند؛ چون از نظر آنان، تاجیکان نیروی غربی‌خواه‌ اند؛ در حالی که طالبان دشمنان آمریکا هستند. خیانت‌های عبدالله به جامعه تاجیک، به مراتب سنگین‌تر از کرزی و غنی احمدزی است.
او را نه تنها نمی‌ بخشیم؛ بلکه اگر بخت یاری کرد، حتماً از پیشش حساب خواهیم گرفت.

جلالی