بی‌خانمان شدن ۳۰ تا ۴۰ فیصد جمعیت برچی در سایهٔ سکوت رسانه‌ها, مقامات دولتی و سازمان‌های بین‌المللی...
دشت برچی/ غرب شهر کابل که در طول ۲۰ سال گذشته به مرکز ثقل حضور هزاره‌ها اعم از فقیر و سرمایه‌دار تبدیل شده بود، اکنون با تطبیق نقشهٔ جدید غرب کابل از سوی شاروالی، حدود ۳۰ تا ۴۰ فیصد نفوس یک‌ونیم میلیونی آن در معرض از دست دادن خانه‌ها و سرپناه‌های‌شان قرار گرفته‌اند.

در این میان از یک‌سو تطبیق نقشه‌های شهری و احداث سرک‌ها در راستای تنظیم و اجرای برنامه‌های شهری یک امر ضروری و اجتناب‌ناپذیر است؛ اما از سوی دیگر، این‌که هزاران خانواده حاصل رنج و زحمت تمام یا بخش عمده از عمر خویش را بدون جبران خسارت و بدون هیچ گزینهٔ بدیل از دست بدهند آشکارا نوعی ظلم و بی‌عدالتی محسوب می‌شود.

گرچه ریشهٔ این وضعیت و خطر بی‌خانمانی گسترده، ناشی از تجمع بی‌رویه و ساخت‌وسازهای غیرمعیاری در برچی طی ۲۰ سال گذشته است، اما بخش از این مسئولیت متوجه مافیای زمین در دشت برچی و سیاست‌مداران هزاره در دو دههٔ گذشته نیز می‌باشد. آنان در حالی‌که با چشم سر شاهد گسترش روزافزون جمعیت در برچی بودند، هیچ احساس مسئولیت و اقدام جدی در راستای قانونمند ساختن توسعهٔ شهری، تعیین حدود سرک‌ها و حتی آگاهی‌دهی به مردم دربارهٔ نقشه‌های شهری انجام ندادند.
اکنون که دولت روند تطبیق نقشه را آغاز کرده است، مردم از یک‌سو با سقوط شدید وضعیت اقتصادی و معیشتی روبه‌رو هستند و از سوی دیگر، در معرض بی‌خانمانی گسترده قرار گرفته‌اند؛ وضعیتی که ادامهٔ زندگی عادی و فعالیت اقتصادی را برای بخش از ساکنان دشت برچی دشوار و حتی ناممکن ساخته است.

در چنین شرایطی بنظرم راه معقول و عادلانه این است که نمایندگان برچی و هزاره ها از طریق دادخواهی و هماهنگی با ادارات دولتی و نهادهای بین‌المللی حداقل برای باشندگان متضرر دشت برچی ــ که یک بخش آن مهاجران برگشته از کشورهای همسایه و بخش دیگر بیجاشدگان داخلی ناشی از تغییرات اقلیمی هستند و با خشک شدن منابع آبی در مناطق مرکزی، امکان معیشت و زندگی را از دست داده و ناگزیر به کوچ به کابل شده‌اند ــ در مناطق دیگر زمین اختصاص داده و روند توزیع آن را به‌گونهٔ منظم عملی سازد، تا از یک فاجعهٔ انسانی و اجتماعی گسترده جلوگیری شود.

علی راسخ