«شرایط کار من طوری است که مسیر هرات تا مرز اسلام‌قلعه و گاهی تا تایباد را می‌رویم. در این مسیر تا رسیدن به مرز، چنان اذیت و آزار می‌شویم که روزگار ما تلخ می‌شود.
در مسیر راه هر جا طالبان چک‌پاینت گذاشتند. آن هم بدون کدام موضوع مشخص.
فقط بهانه‌جویی بی‌احترامی می‌کنند.
در تنگنا قرار دادن مردم کار هر روزشان شده و هر روز بدتر می‌شود.

ما را به چشم مجرم می‌بینند. نه برای کسی مهم است، نه پیگیری می‌کنند و نه کسی می‌شنود.
امر به معروف، مهاجرین فامیلی را ساعت‌ها سر موضوعات بی‌خود منتظر نگه می‌دارند. مثلا می‌گویند تذکره بدهید و هزار بدبختی دیگر.
برای ما مردها هم از یک ماه به این سو در قسمت ریش و موارد دیگر چنان فشار آورده‌اند که باور کنید آدم از هرات تا مرز را با دلهره می‌رود، مثل این‌که قاچاقی می‌رود.
در کنار دیگر موارد، نه از احترام خبری است، نه از گذشت و ارزش قایل شدن.

طرف دنبال دختر خود با ریش سفید به مرز می‌رود تا او را به خانه بیاورد، اما ساعت‌ها در چک‌پاینت معطلش می‌کنند.
خلاصه در این یک ماه اخیر، امر به معروف و رفتار زننده پوسته‌های امنیتی برای ما هراتیان کابوس شده است.
به خدا دل ما به سر آمده، چه کار کنیم؟
به خاطر ریش هزار رقم توهین می‌شوی.
به خاطر آمدن به کشورت هزار قسم بازخواست الکی می‌شوی و اذیت می‌شوی.

افراد امر به معروف، افرادی بی‌سواد، لجوج و کینه‌ای هستند که نه ریش‌سفید سرشان می‌شود، نه جوان، نه زن و نه دختر.
ما نزدشان مثل خارجی‌ها هستیم.
بدون جرم و گناه مجرم هستیم.
به خاطر خدا لطف کنید نشر کنید.

شاید کسی شنید و جلو این همه حقارت، بی‌احترامی، مشکل‌سازی و زورگویی امر به معروف را گرفت.
به ستوه آمده‌ایم. امروز و فردا سکته می‌کنیم.»
نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.

کد (9)