خانم منيره یوسف زاده و حسنا "جليل" و سایر جیگر جنرالان فراشوتی شما حق نوشتن ونظر دادن را دررابط به زنان و نظام جمهوریت را ندارید .
معينان كه با زور باسن، بوت هاي كوري بلند، سينه هاي كشيده، لبان سرخ و گونه هاي ارغواني و غیر مسلکی بدون طی مراحل قانونی و سلسله مراتب یک شبه از تخت خواب به تخت قدرت رسیدید، و باعث بدنامی و تزلزل و افت روحیه نیروهای امنیتی و سقوط نظام جمهوریت شدید دیگر شما حق سخن را نداريد چون فقط به همان هاي جيگر هستيد كه رابطه ي انها بوديد.

شما از همان جگر جنرال های دوران حکومت وحدت ملی هستین که بدون مقدمه به یکباره گی به پست معاونیت وزارت دفاع افغانستان و وزارت داخله از طرف چند رهبر فاسد جنگسالار و وزيران بدنام و بد اخلاق بنام های خالد، سراج، اندرابی، ادیب، فضلی و محب معرفی شدین که این اشخاص از جمله منفورترین وپست ترین انسانهای جامعه بشمار میرفتند .

از آسمان رهبران جنایتکار جهادی و خالد و فضلی به گفته عوام مرغ هوا هم بي سلام …. پرواز نكرده است .
درهمان زمان دفاتر کار وزیران به رهنمای معاملات تبدیل شده بود .
تمام روز تا شام در داخل دفاتر وزیران دختران أنار پستان وزنان بی بند بار همچو، منیره، فوزیه و مریم کوفی، حسنا، اریانا سعيد، مسعوده امين، مروه جان، و ….. نشست وبرخواست داشتند در شرایط دشوار که در ولایات و قول اردو های ساحوی عالمی از مشکلات بود.

اجساد شهدا در ولايت متعفن شده و دو انتظار انتقال به آغوش عزيزان شان بود ولی طیاره های نظامی مشغول نقل و انتقال چند روسپی و فاسد بود.
برای عسکر نان لباس و بوت نمی رسید سرباز با پا برهنه با چپلک پلاستیکی شب به محل پهره خود ایستاد ميشد.
تیل جنراتور شان به بازار فروخته میشد شهید و زخمی عسکر به ماه در کلنیک های گارنیزیون منتظر انتقال به فامیل های شان بودن در چنین شرایط رهبران جنایتکار جهادی و قومی و وزیران فاسد شان مصروف عیاشی وز نکه بازی باتیم خود و جگر جنرال های خود بودند.

حیف و صد افسوس به حال تان فعلا هم درحالیکه وطن و اولاد وطن را در سخت ترین دشواری ها رها نمودید فرار را نسبت به قرار ترجیح دادید و همه اراکین بلند رتبه وزارت خانه ها فرار نمودند وحالا هم اشک تمسا ریخته و نظریات راست و غلط را مينويسيد.
دیگر شما دربین مردم و ملت افغانستان جا ندارید و حق نظر دادن شما هم سلب گردیده است.
شما حد اقل از وجدان تان خجالت بكشيد.

عقاب میاخیل آمریکا