یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات نظام‌های ایدیولوژیک این است که گمان می‌کنند همه انسان‌ها باید یکسان بیندیشند، یکسان زندگی کنند، یکسان لباس بپوشند و یکسان باور داشته باشند. اما واقعیت این است که تنوع، نه یک مشکل، بلکه قانون زندگی است.

اگر به طبیعت بنگریم، هیچ دو برگی کاملاً شبیه هم نیستند. هیچ دو انسانی دقیقاً یکسان نمی‌اندیشند. زبان‌ها، فرهنگ‌ها، آیین‌ها و شیوه‌های زندگی گوناگون‌اند. این گوناگونی نقص طبیعت نیست؛ بلکه نشانه پویایی و زیبایی آن است. جهان بدون تنوع، جهانی خاموش، بی‌روح و فاقد خلاقیت خواهد بود.
فلسفه نیز همین حقیقت را تأیید می‌کند. جان استوارت میل معتقد بود که پیشرفت جامعه در گرو تنوع اندیشه‌ها و شیوه‌های زندگی است. کارل پوپر هشدار می‌داد که هیچ فرد یا گروهی مالک حقیقت مطلق نیست و جامعه سالم، جامعه‌ای است که تفاوت‌ها را تحمل و به رسمیت بشناسد. هرگاه قدرت سیاسی بخواهد یک سبک زندگی، یک تفسیر و یک عقیده را بر همگان تحمیل کند، آزادی و خلاقیت انسانی قربانی خواهند شد.

افغانستان از متکثرترین جوامع جهان است. اقوام، زبان‌ها، مذاهب، فرهنگ‌ها و سنت‌های گوناگون در این سرزمین قرن‌ها در کنار یکدیگر زیسته‌اند. این تنوع نه تهدید است و نه ضعف؛ بلکه بخشی از هویت تاریخی افغانستان است. هر تلاشی برای حذف یا سرکوب این گوناگونی، در حقیقت تلاش برای حذف بخشی از واقعیت جامعه افغانستان است.

عاشورا برای میلیون‌ها شیعه در سراسر جهان یک رویداد عمیق تاریخی، مذهبی و عاطفی است. آنان این واقعه را با آیین‌ها و مراسم ویژه خود گرامی می‌دارند. همان‌گونه که پیروان سایر مذاهب و ادیان نیز حق دارند مناسک و سنت‌های خود را آزادانه برگزار کنند. احترام به این حق، احترام به آزادی وجدان، آزادی باور و کرامت انسانی است.
البته نقد رفتارهای افراطی و آسیب‌زا با سرکوب یک فرهنگ و محدود کردن یک جامعه مذهبی تفاوت دارد. بسیاری از عالمان و اندیشمندان شیعه نیز سال‌هاست با رفتارهای خشن و آسیب‌زننده مخالفت کرده‌اند. اما محدود کردن مراسم مذهبی، جمع‌آوری نمادهای فرهنگی و اعمال فشار بر عزاداران، مساله‌ای متفاوت است. چنین رویکردی بیش از آنکه ریشه در عقلانیت داشته باشد، از این تصور ناشی می‌شود که تنها یک تفسیر و تنها یک شیوه زندگی حق حیات دارد.

مشکل زمانی آغاز می‌شود که یک نظام سیاسی یا مذهبی، خود را معیار حقیقت بداند و دیگران را موظف کند که شبیه او زندگی کنند. محدودیت بر زنان، محدودیت بر آموزش، محدودیت بر پوشش، محدودیت بر آیین‌های مذهبی، محدودیت بر هنر، فرهنگ و سبک زندگی مردم، همه از یک منطق سرچشمه می‌گیرند: «همه باید شبیه ما باشند.»
اما انسان‌ها برای یکسان بودن آفریده نشده‌اند. کرامت انسان در آزادی اندیشه، آزادی انتخاب و حق متفاوت بودن معنا پیدا می‌کند. جامعه‌ای که در آن همه مجبور باشند یک گونه فکر کنند و یک گونه زندگی نمایند، شاید ظاهراً منظم به نظر برسد، اما در واقع جامعه‌ای است که استعداد، خلاقیت و آزادی در آن سرکوب شده است.

بزرگ‌ترین اشتباه نظام‌های تمامیت‌خواه این است که وحدت را با یکنواختی اشتباه می‌گیرند. آنان تصور می‌کنند اگر همه یکسان فکر کنند، یکسان لباس بپوشند و یکسان زندگی کنند، جامعه متحد خواهد شد. اما تاریخ دقیقاً خلاف این را ثابت کرده است. وحدت پایدار از احترام متقابل به تفاوت‌ها به وجود می‌آید، نه از حذف آنها. همان‌گونه که یک باغ با یک نوع گل زیبا نمی‌شود، جامعه نیز با یک فرهنگ، یک تفسیر و یک شیوه زندگی شکوفا نمی‌گردد.
حتی در طبیعت نیز تنوع یک اصل بنیادین است. پرنده مانند ماهی زندگی نمی‌کند و ماهی مانند پرنده. هر موجودی مطابق طبیعت خود رشد می‌کند. تلاش برای تحمیل یک الگوی واحد بر همه موجودات، به معنای نادیده گرفتن واقعیت طبیعت است. انسان که پیچیده‌ترین موجود شناخته‌شده است، بیش از هر موجود دیگری به آزادی انتخاب و حق تفاوت نیاز دارد.

تاریخ نشان داده است که جوامع پیشرفته، جوامعی بوده‌اند که تنوع را به رسمیت شناخته‌اند، نه جوامعی که در پی یکسان‌سازی اجباری بوده‌اند. تمدن زمانی شکوفا می‌شود که فرهنگ‌های مختلف، باورهای مختلف و شیوه‌های مختلف زندگی بتوانند در کنار یکدیگر با احترام متقابل زندگی کنند.
احترام به تنوع فرهنگی، مذهبی و انسانی یک لطف یا امتیاز نیست؛ یک ضرورت اخلاقی و انسانی است. زیرا انسان‌ها متنوع آفریده شده‌اند و با همین تنوع به زندگی معنا می‌بخشند. هیچ قدرتی حق ندارد فرهنگ، باور یا شیوه زندگی خود را بر همه تحمیل کند.
جامعه انسانی زمانی به صلح، عدالت و پیشرفت نزدیک می‌شود که تفاوت‌ها را تهدید نبیند، بلکه آنها را بخشی از حقیقت زندگی بداند. تنوع قانون طبیعت است، و احترام به تنوع، نشانه بلوغ عقلانی و اخلاقی یک جامعه.

محمد ناطقی

>>>   گنج به قارون نماند. تخت به سلیمان

>>>   شما از فلسفه مارکسیزم در فشانی گرده اید خداوند همه را مختلف خلق کرده است و هیچ کس این ادعا را کرده نمیتواند که همه مخلوق خدا باید یکسان باشد حتا انگشتان یک انسان که از اعضایی بدن خود اش است یکسان نیست و فرق دارد یکی دراز ودیگر کوتاه و این ادعا را هم کسی کرده نمیتواند که بگوید همه باید یکسان بپوشد ‌یکسان بنوشد ولی اینجا قانون است قانون خداوند متعال و در قانون خداوند اگر به هر طریق میپوشی و مینوشی باید به احکام خدا برابر باشد وقتیکه قانون و مقررات خداوندی را ارج احترام گذاشتی هیچ مشکلی وجود ندارد در قانون الله متعال نگفته که یکی بیست چهار ساعت نماز بخواند و دیگری بیست چهار ساعت لواطت دزدی زنا و شراب بنوشد این ها شاید در فلسفه باشد که شما خوانده اید و حالا از همان ایدیالوژی برای مردم نصیحت میکنید وقتیکه احکام الهی را مراعت کردی به ....

>>>   پرچم‌های محرم در این ۱۴ قرن در اهتزاز بوده و است، انگلیس رذالت پیشه، عرب های رذیل وهابی-انگلیسی و امریکایی جنایت کار تروریست زورش به اهل تشیع نرسید و مراسم محرم را خدشه دار ساخته نتوانست. این نسوار پک هایی جاهل کی اند که جلو دار مراسم کربلا گردند، بسیار زود ابر ها میروند و آفتاب دو باره میدرخشد!!!!!!!!
پایان وهابیت رقم خورده است و خاور میانه شاهد عدالت خواهد بود.
آتش خاوری

>>>   ***** یا حق ***** امیر نریمان بهمن زادگان :
قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًا
بگو:هر کس بر پایه شاکله خود عمل می کند، پس پروردگارتان به کسی که راه یافته تر است، داناتر است .*****
در آیه بالا هم صریحا اذعان می شود که هر کس شاکله خاص خود را دارد که ان شاکله مظهر اسم جلالی و یا اسم جمالی حق است و بر اساس آن عمل می کند و آن عمل درست است و فقط خدا می داند که کدام عمل درست تر است . در واقع همه اعمال درست است چون هر کدام بر اساس شاکله که آن شاکله ، شاکله مظهر اسمی از اسمای خدایی است عمل می کند و فقط بعضی اعمال برخی افراد چون بر اساس شاکله ای که مظهر اسم اعظم حق است رفتار می کند ، درست تر است .

>>>   آقای ناطقی !
شما هم مطمئن استید و یقین دارید، که اجرای مراسم عاشورا، توسط اهل تشیع به هیچ وجه بیانگر واقعیت قیام حسینی نبوده و نمیتواند هدف حسین از قيام عاشورا را به خوبی منعکس سازد!آنچه امروز بنام عزاداری صورت می گیرد، با اعتقادات اسلامی مغایرت کامل داشته، و شکل مراسم مضحکه، ازار دهنده، بعضن خشنونتبار و نفرت امیز را به خود می گیرد، که باعث بدنامی اسلام می گردد!
بعد از غزوه خونین احد، که در ان 70 تنها صحابه کرام، به شمول امیرحمزه رح، به شهادت رسیدند، پیامبر ص هیچگاهی به کوچه های مدینه نبرامده، و صحابه کارهای خلاف عقاید اسلامی را انجام ندادند، آنچه شما انجام میدهید، اعمال مذهبی نبوده، بلکه یک عمل سیاسی برای نمایش قدرت شیعه در یک مملکت با اکثریت اهل سنت استید!
بنان برای جلوگیری از همچو اعمال خلاف شریعت، هر حکومت غیر شیعه حق دارد، اقدامات لازم بادارنده را به عمل اورد !