روشنفکران پشتون در یک حالت مخالف طالبان هستند که خودشان بجای طالبان به قدرت برسند.
اما اگر قرار باشد کسانی از تاجیک و هزاره و ازبیک به قدرت برسند، در آن صورت طالبان را بدون تردید، ترجیح می‌دهند. دلیل بحران افغانستان و سقوط جمهوریت دقیقا همین است.

بلی، شاید گاهی روشنفکران پشتون کسانی مثل رمضان بشر دوست را هم تازمانی که ادعای قومی نداشته باشد، در زبان تایید کنند، اما هرکس ادعای رهبری کشور را داشته باشد و پشتون نباشد، نزد این دوستان به سرعت به خاین تبدیل می‌شود. خاین کسی است که پشتون نباشد و ادعای رهبری کند. فرقی نمی‌کند که احمدشاه مسعود و عبدالعلی مزاری باشد، یا فوزیه کوفی و یا رمضان بشر دوست و یا هم‌ جمعه فاتح.
شما پاک‌ترین و صادق‌ترین و دانشمندترین و بی‌گناه‌ترین شخص از اقوام دیگر را بیارید و او ادعای رهبری کند و حقوق اقوام بگوید، اتومات نزد این وطنداران، به خاین و دزد تبدیل می‌شود.

افغانستان با یک قوم مدیریت نمی‌شود. نه با پشتون، نه با تاجیک، نه با هزاره و نه با هیچ قوم دیگر.
افغانستان وقتی آرام و آباد می‌شود که همه اقوام و همه انسان‌ها جایگاه برابر پیدا کنند و دولت، دولتِ قوم نباشد، بل دولت بدون قوم باشد و به تمام شهروندان به صورت برابر خدمات ارایه کند.
در غیر آن این بزکشی و جنگ و فقر و بحران، تا ابد ادامه خواهد یافت. وقتی ظاهرشاه به قدرت نماند، کس دیگر نیز نمی‌ماند.

نبی ساقی

>>>   دو روی یک سکه اند. هردو قوم را بر همه چیز ترجیح میدهند.