پامضای تفاهمنامه 14 بندی اسلام آباد؛ به امریکا فرصت داد تا کمبود ذخایر نفتی خودرا اکمال نماید. محمد باقر قالیباف بعد از امضای تفاهمنامه با ساده لوحی تمام اعلام کرد که: آنچه ما در میدان نظامی بدست نیاوردیم، توانستیم که در میدان دیپلوماسی بدان برسیم. ذوق زدگی قالیباف در حدی بود که باور کرده بود که ترامپ و نتانیاهو با همدیگر اختلاف دارند و گفت که: «دیدید که رییس جمهور امریکا با آن اد بیات تند با نتانیاهو حرف زد» ادامه داد که: «تاساعت 2 شب ترامپ نه تنها آتش بس را در ضاحیه ای بیروت بلکه در کل لبنان را برقرار کرد»

قالیباف نفهمیده بود که سرش کلاه رفته است و این تفاهمنامه فرصت تنفس بسیار مهم برای امریکا بود. قبل از امضای تفاهمنامه ترامپ اعلام کرد که اگر تنگه هرمز همچنان بسته بماند امریکا فقط برای سه هفته نفت اش تمام میشود. لذا پاکستان ماموریت یافته بود که به هرشکل که می شود، ایران را پای میز مذاکره بنشاند. عاصم منیر و شهباز شریف دست بکار شدند، وزیر داخله اش نقوی را برای هفته ها در تهران نگاه داشتند و او پیوسته دولت ج.ا.ا را ترغیب می کرد که تن به مذاکره بدهد. پاکستانی ها با بسیار مهارت توانستند که زمینه مذاکره و سرانجام امضای تفاهمنامه را مساعد بسازند. قالبیاف با هیات همراه با ذوق و شوق زیاد در میز مذاکره با جی.د.ونس نشستند و بعد در ایران آن را یک پیروزی تاریخی اعلام کرد.

اما این تفاهمنامه نه تنها از سوی امریکا به شدت نقض گردید، بلکه این تفاهمنامه عامل انتقال میلیون ها بشکه نفت از تنگه هرمز شد و امریکا ذخایر نفتی خود را به این شکل تکمیل کرد و برخی از کمبودات نظامی خودرا در منطقه جبران نمود. حملات در تنگه هرمز را از سر گرفت، محاصره در یایی و تحریم های نفتی ایران را برگشتاند. حال آقای قالیباف به عنوان رییس هیات مذاکره کنندگان چه پاسخی دارد؟ ترامپ علنی از پایان تفاهمنامه سخن گفت، اما قالباف و عراقچی هنوز از ادامه مذاکره و تفاهمنامه سخن می گویند. بی مناسبت نبود که جلسه علنی مجلس در غیاب قالیباف برگزار گردید. این نشان میدهد که روحانی و ظریف توسط ایادی خود؛ قالیباف را در خدمت استراتژی های غرب گرایانه ای شان قرار داده و از او به عنوان سنگر جدید «شرطی ساختن مذاکره در ایران» استفاده میکند.

علی تقوایی