در این روزهادر رسانه‌های صوتی- تصویری و نوشتاری می‌گویند و می‌نویسند که طالبان به اماکن آموزشی و مذهبی هزاره و شیعه حمله کرده و آنها را به زور به تصرف خود درآورده و دولتی اعلام کرده است. همچنین چند تن از رهبران هزاره و شیعه را نیز بازداشت کرده که از آنها تا کنون خبری نیست.

در برابر این رویداد و واکنش به گزارش‌های مربوطه یک عده هزاره نمای دین ستیز و دینداران هم بزم شان در فضای مجازی داد و فریاد راه انداخته اند که این اماکن و افراد دستگیر شده به هزاره ها تعلق ندارد. آنها نه تنها از تجاوز به حقوق شیعیان در افغانستان اظهار خوشحالی کردند بلکه به شیعیان هزاره توصیه کردند که با شیعیان دیگر و اماکن آموزشی آنان که مورد تجاوز قرار گرفته و۹۹ درصد استفاده کننده و اداره کننده‌های آنها را شیعیان هزاره تشکیل می دهند، همدردی نکنند.

چرا این‌طور شد؟ چرا دشمنان تشیع در جامعه هزاره موفق شدند بین هزاره و مذهبش فاصله ایجاد کرده و غیرت دینی از آنها بگیرد تا حدی که شیخ ها و ملاهای هزاره هم با دشمنان تشیع به نام هزاره همصدا و همنوا می شوند؟
پاسخ به این پرسش‌ها نیاز به به بررسی دلایل مهمی دارد که در اینجا به یکی از دلایل آن می پردازم و آن ترفند مفهوم سازی "هزاره و شیعه" است.

این ترفند برپایهٔ گفتمان هزاره گرایی و شیعه ستیزی ایجاد شده که عده ای آگاهانه یا نا آگاهانه از یکسو برای رضایت فاشیست‌های هزاره و از سوی دیگر برای رضایت جامعه مذهبی هزاره و فریب آنها واژه هزاره و شیعه را در کنار هم و هم زمان به کار می برند و هی می گویند هزاره و شیعه و می ترسند یا خجالت می کشند که فقط بگویند شیعه؛ شیعه گفتن کافی است. در افغانستان از قدیم شیعه مترادف هزاره بوده و هنوز هم هست.
از این دوگانگی دشمنان تشیع استفاده کرده و در هر مورد فقط از بخش هزاره این عنوان یا نام استفاده نموده شیعیان غیر هزاره و حتی هزارهٔ آزاده و مخالف خود را می کوبند.

راه مقابله با این ترفند این است که دیگر شیعیان از عنوان مشترک هزاره و شیعه استفاده نکنند. اگر منظور شان قوم است فقط هزاره بگویند نه خود را فریب دهند و نه مردم را. و اگر منظور شان مذهب است فقط بگویند و بنویسند شیعه و دل دشمنان را بسوزانند و ترفند آنها را باطل سازند.

باقر مصباح زاده