فریبا هاشمی پس از سال‌ها مبارزه با محدودیت‌های طالبان، با کسب مدال نقره بازی‌های آسیایی به یکی از نمادهای مقاومت زنان افغان در ورزش تبدیل شد.
به گزارش سایت خبر ورزشی، فریبا هاشمی، دوچرخه‌سوار افغان که برای دنبال کردن رویاهای ورزشی‌اش در نوجوانی مجبور بود خود را به شکل مردان دربیاورد، روز سه‌شنبه در رقابت جاده زنان بازی‌های آسیایی به مدال نقره رسید؛ موفقیتی که امیدوار است الهام‌بخش زنان دیگر در افغانستان باشد.

هاشمی که در ایتالیا زندگی می‌کند، در رقابت جاده زنان در نزدیکی ناگویا در ژاپن دوم شد و این موفقیت را اتفاقی خاص توصیف کرد. این دوچرخه‌سوار ۲۳ ساله گفت: «الان نمی‌توانم احساساتم را توضیح بدهم.» او سپس از دوران نوجوانی‌اش گفت؛ زمانی که همراه با خواهرش یلداز وارد این رشته شد و به دلیل دوچرخه‌سواری هدف سنگ‌پرانی قرار می‌گرفت و برای تمرین مجبور بود خود را به شکل یک مرد دربیاورد. یلداز نیز اکنون دوچرخه‌سوار حرفه‌ای است.
هاشمی گفت: «من در کشوری به دنیا آمدم که زنانی که رویا دارند مورد حمله قرار می‌گیرند و واقعاً خوشحالم که با این شرایط مبارزه کرده‌ام. امیدوارم نسل بعدی بتواند بدون هیچ ترسی به اینجا بیاید و نماینده کشورش باشد.»

طالبان در سال ۲۰۲۱ بار دیگر قدرت را در افغانستان به دست گرفت و از آن زمان محدودیت‌های گسترده‌ای را برای دسترسی زنان به آموزش و حضور در عرصه‌های عمومی، از جمله ورزش، اعمال کرده است.
هاشمی که اهل ولایت فاریاب در شمال افغانستان است و پس از بازگشت طالبان به قدرت کشورش را ترک کرد، گفت: «آنها آزادی ما را گرفتند، همه‌چیز را از ما گرفتند. این مدال نقره می‌تواند نشان‌دهنده مقاومت زنان افغان باشد و من واقعاً خوشحالم. من تنها نیستم. می‌دانم که پشت سر من میلیون‌ها زن از کشورهای مختلف ایستاده‌اند که همین رویا را دارند و از من حمایت می‌کنند.»

هاشمی پس از ترک افغانستان با کمک الساندرا کاپلوتو، قهرمان سابق جهان از ایتالیا، راهی این کشور شد و اکنون در آنجا زندگی و تمرین می‌کند. او و خواهرش دو سال پیش در بازی‌های المپیک پاریس نیز شرکت کردند و حالا خود را برای المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس آماده می‌کنند. هاشمی گفت: «من هیچ‌وقت نمی‌خواهم تسلیم شوم و امیدوارم بتوانیم در لس‌آنجلس دوباره ببینیم چه اتفاقی می‌تواند رخ دهد.»
او همچنین از تیم ژاپن به دلیل نقشی که در کسب مدال نقره‌اش داشت، تشکر کرد.
هاشمی گفت: «من بدون مکانیک و بدون آمادگی به اینجا آمدم. از فدراسیون ملی یک نفر همراه ما بود که فقط رانندگی می‌کرد. خودمان دوچرخه را تعمیر می‌کردیم. من مکانیک خودم بودم. خودم دوچرخه را می‌شستم. از تیم ژاپن تشکر می‌کنم. آنها واقعاً، واقعاً با من مهربان بودند و دوچرخه‌ام را تعمیر کردند.»

کد (5)