۱. در حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، نزدیک به سه هزار شهروند آمریکایی به دست تروریست‌های القاعده عرب کشته شدند.
۲. آمریکا به افغانستان حمله کرد، طالبان را از قدرت کنار زد و نزدیک به بیست سال حضور نظامی خود را در افغانستان ادامه داد. حضوری که در جریان آن (مانند هر جنگ طولانی) انسان‌های بسیاری کشته شدند.
۳. اما پس از بیست سال جنگ و حضور نظامی، آمریکا افغانستان را به طالبان سپرد، طالبانی که منابع مالی و اقتصادی قابل توجهی از آمریکا دریافت می‌کند.
۴. پرسش تلخ‌تر اینجاست: بخشی از این منابع، به‌جای در اختیار مردم افغانستان قرار گیرد، عملاً به ساختار حاکم طالبان و دستگاهی می‌رسد که مردم را سرکوب می‌کند. در چنین شرایطی مرز میان «کمک به مردم افغانستان» و «تامین مالی ساختار حاکم» به مساله‌ای جدی و قابل بحث برای نخبگان و منتقدان و مردم افغنستان شده است.
۵. و در نهایت مردمی که نه در حملات ۱۱ سپتامبر نقشی داشتند و نه تصمیم آغاز جنگی را گرفتند، هزینه‌های سنگین هر دو سوی این معادله را پرداختند:
هم قربانی جنگ شدند، هم کشته شدند و هم زیر حاکمیتی قرار گرفتند که بسیاری از حقوق و آزادی‌های آنان را سرکوب کرده است و اکنون چشم آمریکایی ها به اندک مبلغ این مردم است.

شاید پرسش اصلی همین باشد: چرا مردمی که نقشی در آغاز این چرخه خشونت نداشتند، باید هزینه‌های آن را برای بیش از دو دهه پرداخت کنند؟

رسول پارسی