شماری از شهروندان کشور از افزایش بیکاری و تداوم این وضعیت به‌شدت ابراز نگرانی می‌کنند و می‌گویند که باوجود ادعاهای طالبان، فرصت‌های شغلی روزبه‌روز محدودتر می‌شود و در نهادهای دولتی، تنها به اعضای طالبان و خانواده‌های آنان فرصت استخدام داده می‌شود. هم‌زمان، شماری از دکان‌داران نیز از کاهش قدرت خرید مردم سخن می‌گویند و تاکید می‌ورزند که به‌جای سود، زیان کرده‌اند. برخی دیگر از شهروندان کشور نیز می‌گویند که به‌دلیل تداوم فقر و بیکاری، بسیاری از مواد غذایی مهم را از اولویت غذایی خود حذف کرده‌اند. این در حالی است که شورای پناهندگان ناروی گفته است که یک‌سوم جمعیت افغانستان در زمستان پیش‌رو با گرسنگی مواجه خواهند شد. به گفته این شورا، امسال دست‌کم دو میلیون تن به شمار افرادی که به غذای کافی دسترسی ندارند، افزوده شده‌اند.

با وجود ادعاهای طالبان مبنی بر رونق اقتصادی، شماری از شهروندان کشور از تداوم بحران فقر و گرسنگی به‌شدت ابراز نگرانی می‌کنند. آنان می‌گویند که به‌دلیل نبود کار و ایجاد نشدن فرصت‌های شغلی، بحران بیکاری به‌اندازه‌ای گسترش یافته است که شماری از جوانان از زندگی ناامید شده و آینده خود را تیره‌وتار می‌بینند. به گفته آنان، طالبان همچنان با نهادهای تحت کنترل این گروه به‌عنوان «غنیمت جنگی» برخورد می‌کنند و فرصت‌های استخدامی را تنها در اختیار افرادی قرار می‌دهند که عضو طالبان یا از همکاران پیشین این گروه بوده‌اند.

اکبرجان، باشنده قندهار، می‌گوید: «بیکاری در اینجا بسیار گسترده است. من تحصیلات دانشگاهی دارم، اما حتا نمی‌توانم یک شغل عادی پیدا کنم؛ زیرا در اینجا افرادی استخدام می‌شوند که شایستگی و توانایی لازم برای انجام وظایف و تصدی بست مربوط را ندارند. بسیاری از جوانان ولایت قندهار بیکار هستند و ناگزیر می‌شوند از راه‌های غیرقانونی و قاچاقی به کشورهای خارجی بروند. افرادی مانند من مجبور می‌شوند یا به کشورهای خارجی مهاجرت کنند، یا دست به خودکشی بزنند و یا به ارتکاب جرایم جنایی روی بیاورند.»
این باشنده قندهار می‌افزاید: «زندگی برای ما بسیار دشوار شده است. من نیز گاهی به خودکشی فکر می‌کنم. دلیل اصلی این وضعیت، نبود فرصت‌های شغلی است. هیچ‌کس نمی‌تواند کار و درآمدی پیدا کند. برخی از اعضای خانواده‌ام به کشورهای خارجی رفته‌اند و در مسیر راه جان خود را از دست داده‌اند. تمام این مشکلات ناشی از بیکاری و بی‌عدالتی است؛ در غیر این صورت، هیچ‌کس چنین رنج و سختی بزرگی را بر خود تحمیل نمی‌کند.»

صدف (مستعار)، یکی از زنان در شهر هرات، می‌گوید: «می‌خواهم پسر ۱۶ ساله‌ام را از طریق قاچاق به ایران بفرستم، چون پدرش نتوانسته است وظیفه‌ای پیدا کند و همه ما گرسنه هستیم.» به گفته او، بسیاری از مردم که پیش از این شاغل بودند، به‌دلیل تداوم فقر و نبود فرصت‌های شغلی، بیکار شده‌اند.
عنبرین (مستعار)، بانوی دیگری در هرات، می‌گوید: «دو روز می‌شود که حتا نصف نان هم نتوانسته‌ام به خانه ببرم و از شدت ضعف و لاغری، نه می‌توانم کار کنم و نه هم کاری پیدا می‌شود.»
یکی از خبرنگاران در هرات نیز تایید می‌کند که زنانی را دیده است که همراه با شوهران‌شان در کنار خیابان گدایی می‌کنند. به گفته این خبرنگار، آنان می‌گویند که با وجود تلاش‌های فراوان، نتوانسته‌اند کاری پیدا کنند و ناگزیر شده‌اند به گدایی روی بیاورند.
یکی از باشنده‌گان غور می‌گوید: «لقمه نان خشک پیدا نمی‌توانم که به کودکانم بدهم. کار نیست و خشک‌سالی هم بوده است. حیران مانده‌ایم که چه کنیم. ما از غذاهای مختلف گذشته‌ایم و تنها یک لقمه نان خشک می‌خواهیم، اما آن را هم پیدا نمی‌توانیم. وضعیت بسیار تلخ و تأسف‌باری داریم.»

در همین حال، عمر، یکی از باشندگان ساحه توحیدآباد در مرکز غزنی، می‌گوید که دکان فروش لوازم آرایشی و صنایع دستی دارد. او در گفتگو با روزنامه ۸صبح می‌گوید که به‌دلیل کاهش قدرت خرید مردم و زیان‌ده بودن کاروبارش، دکان خود را به فروش گذاشته است.
این باشنده غزنی می‌گوید: «اقتصادی مردم ضعیف است و درصد بالایی از مردم توان تهیه مواد غذایی مورد نیاز خود را ندارند. وقتی مردم درآمد نداشته باشند، بدون شک کسی از ما جنس نمی‌خرد و ما نیز متضرر می‌شویم. نمی‌توانیم مصارف کرایه دکان، برق و معاش شاگردم را تامین کنم. به همین دلیل تصمیم گرفتم دکانم را بفروشم و خودم به ایران یا کشور دیگری بروم.»

یکی از بانوان که به گفته خودش، برای تامین لقمه‌ای نان، ترشی‌فروشی راه‌اندازی کرده بود، به‌دلیل کاهش قدرت خرید مردم و افزایش قیمت مواد اولیه، ناگزیر به تعطیلی کاروبارش شده است. او می‌گوید: «امسال حتا یک کیلو هم محصول تولید نکردیم. خلاصه بگویم که فعلاً کار ما تعطیل است. دلیلش هم گرانی مواد اولیه و پایین بودن قدرت خرید مردم است. ما ترشی و مربا تولید می‌کنیم، اما مردم برای تهیه نان خشک درمانده‌اند و نمی‌توانند به‌آسانی ترشی و مربا بخرند. نه‌تنها قیمت‌ها بالا رفته، بلکه مردم در خرید مواد اولیه نیز با مشکل روبه‌رو هستند. این محصولات حتا در فهرست اولویت‌های خرید بیست‌و‌سی مردم هم قرار ندارند.»

این در حالی است که یان اگلند، رییس شورای پناهندگان ناروی، به‌تازگی گفته است که یک‌سوم جمعیت افغانستان در زمستان پیش‌رو با گرسنگی مواجه خواهند شد. او افزوده است که امسال دست‌کم دو میلیون تن به شمار افرادی که به غذای کافی دسترسی ندارند، افزوده شده‌اند.
یان اگلند روز جمعه، ۲۴ میزان، در یادداشتی در شبکه اجتماعی ایکس نوشته است که در حال حاضر، نزدیک به ۱۶ میلیون تن در افغانستان به غذای کافی دسترسی ندارند. به گفته او، این وضعیت ناشی از هم‌زمانی تورم، نرخ بالای بیکاری، تغییرات اقلیمی و کاهش کمک‌های بشردوستانه است. او تاکید کرده که شمار افراد محروم از غذای کافی به‌طور روزافزون در حال افزایش است.
رییس شورای پناهندگان ناروی هشدار داده است که اگر به بحران گرسنگی در افغانستان به‌سرعت رسیدگی نشود، شمار گرسنگان همچنان افزایش خواهد یافت. او همچنان گفته است که مادران از فرارسیدن فصل سرما و تداوم گرسنگی به‌شدت هراس دارند.

نیما