| تاریخ انتشار: ۱۷:۳۸ ۱۴۰۵/۸/۲۶ | کد خبر: 201326 | منبع: |
پرینت
|
|
در جامعهای که نیمی از کودکانش از ابتداییترین حق زندگی یعنی دسترسی به نان محروماند (بنابر ادعای صندوق حمایت از کودکان) میلیونها دالر به نام آموزش مکتب و دانشگاه های آنلاین برای دختران، حمایت از زنان و کودکان و... در چرخه فساد و پروژهسازی ها بلعیده میشود!
وقتی ابعاد این حجم از فساد در نظام آموزش آنلاین به گوش آدم میرسد، واقعا مغز انسان سوت میکشد. گویا وضعیت طوری است که برای قدرتمند شدن باید طالب شد و برای پول در آوردن زشت صفتتر از طالب. فقط کافی است پروژهای با عنوان آموزش آنلاین، حمایت از زنان یا مبارزه مدنی و... طراحی کنید و با چند مووسسه و واسطه خارجیِ فاسد از خود رابطه بسازید و از رنج مردمی که صدایی برای دفاع از خود ندارند سرمایهای برای خود دست و پا کنید. چون نه پاسخگویی وجود دارد، نه نظارتی و نه گزارشی که مخاطب شان مردم باشند. راست راست در رسانهها بگرد و تقدیرنامه بگیر.
در این میان نه دختران سهمی از این بودجهها میبرند، نه زنان لزوما به توانمندی و استقلال میرسند و نه تغییر چشم گیری با این حجم از پول در زندگی دختران و زنان و مردم دیده میشود. آنچه رونق دارد صنعت پروژهسازی، گزارشنویسیهای پرزرقوبرق، آمارسازی و شبکهای از دلالان صفتانی است که محرومیت مردم را به منبع درآمد خود تبدیل کردهاند.
پرسش اساسی این است: چه نهادی بر این شبکه نظارت میکند؟
چه کسی حساب میخواهد که این بودجهها کجا و چگونه هزینه شدهاند؟
چه کسی عملکرد مجریان و مؤسسات و تمویلکنندگان را ارزیابی میکند؟
چرا رنج کودکان و زنان افغانستان به چنین بازار بیحسابوکتابی تبدیل شده است؟
چرا کسانی که به نام محرومان بودجه میگیرند خود را در برابر همان محرومان پاسخگو نمیدانند؟
رسول پارسی